François Höppener bouwt nul-energiewoning op basis van cellenbeton

Van passie tot passief

Vrijwel op de grens tussen Nederland en Duitsland nabij Sittard, staat een huis dat zowel van buiten als van binnen zeer bijzonder is. Het is één van de 243 huizen wereldwijd die door het Passivhaus Institut van dr. Wolfgang Feist zijn gecertificeerd. Het is de woning van François Höppener. Het was zijn droom om zijn passie voor milieu te verwerken in een huis dat met een uitgebalanceerd binnenklimaat bijdraagt aan een beter buitenklimaat.

François Höppener is milieucoördinator bij EdeA,  voorheen een onderdeel van DSM. Ook zijn baan komt voort uit de betrokkenheid die hij al vanaf zijn kinderjaren heeft met het milieu. Het bouwen van een eigen passiefhuis was dan ook een logische stap om te zetten nadat François bekend was geraakt met het principe. Zijn oorspronkelijke bedoeling was om het huis aan de Limburgse kant van de grens te bouwen. Hij slaagde er echter niet in om in de buurt een architect te vinden die meer wist van passiefhuizen dan hij. Passief staat voor de passieve energie die geleverd wordt door de zon. Deze energie is in principe nagenoeg voldoende om het huis te voorzien van voldoende warmte. Om dat te bereiken heeft de woning aan de zonzijde enkele enorme glasvlakken, is de woning optimaal geïsoleerd en vrijwel volledig lekdicht gemaakt. Maar wie isoleert, moet ook ventileren. Een heel belangrijk aspect van een passiefhuis is daarmee de balansventilatie met warmte-terugwinning.

Winst

De woning van François is uitzonderlijk goed geïsoleerd. De gebouwschil bestaat uit cellenbetonblokken van 30 centimeter dik. Daartegen is een isolatielaag van 15 tot 20 centimeter minerale wol geplaatst. De buitenschil is een combinatie van metselstenen, hout en drievoudig gelaagd glas gevuld met edelgas. De binnenzijde van de woning is voorzien van een 2 centimeter dikke pleisterlaag. Deze is onder meer bedoeld om het geheel luchtdicht te maken. Uit een Blower-Door meting bleek de luchtlekdichtheid 0,09 te zijn, waar 0,6 voldoende is voor een passiefwoning. De totale isolatie van de woning levert een EPC-waarde van ongeveer 0,2. Door de isolatie en de warmte-terugwininstallatie hoeft de verse lucht die het huis binnenkomt maar minimaal verwarmd te worden. François gebruikt hiervoor een pelletkachel waarmee hij zijn hele huis constant op temperatuur houdt. In totaal verstookt hij op jaarbasis een kleine 1.000 kilo houtpellets, een afvalproduct van de houtindustrie. Tevens wordt door zonnepanelen op het dak stroom opgewekt. Deze stroom levert François tegen een zeer gunstig tarief aan het energienet. Hierdoor levert het huis meer geld op aan energie dan het kost.

Passiefhuizen vragen een uiterst nauwgezette detaillering. Dit met name om koudebruggen te voorkomen. Doordat er geen koude oppervlakken in het huis van François aanwezig zijn, is er ook nergens een koude trek of tocht. Hierdoor geeft het huis overal een behaaglijk gevoel. In het voorkomen van de koudebruggen speelt het gebruik van cellenbeton een grote rol. Ytong heeft een hoge thermische isolatiewaarde waardoor koudebruggen eenvoudig onderbroken worden. Mede door de goede verwerkbaarheid van het materiaal was het mogelijk het passiefhuis in tien maanden te realiseren. François Höppener is trots op zijn huis. Toch vind hij het ook jammer dat het niet gelukt is dit huis in Limburg te bouwen. Mocht hij ooit de kans nog krijgen, dan is dat zijn volgende droom om te realiseren.